zondag 14 januari 2018

Susan van Eyck – Mijn beeld van jou






















Susan van Eyck – Mijn beeld van jou

Titel: Mijn beeld van jou
Genre: Roman
Uitgave: Paperback (304 pagina's} en E-book
ISBN: 9789026143786

Omschrijving:
Susan van Eyck debuteert met 'Mijn beeld van jou', een feelgoodroman voor de fans van Jojo Moyes, John Green en Chantal van Gastel.

Emma is begin dertig en lijkt alles voor elkaar te hebben – al jaren dezelfde vriend, haar carrière uitgestippeld – tot ze Boris tegen het lijf loopt. Deze fotograaf zet haar veilige wereld op zijn kop als ze halsoverkop verliefd op hem wordt. Maar net als er voorzichtig een vonk overgeslagen lijkt te zijn, bezweert hij haar dat hij het niet waard is om haar leven voor overhoop te gooien en is hij opeens verdwenen. Waarom wil Boris niet dat Emma voor hem kiest? En kan Emma nog terug naar haar veilige leventje, of gaat ze op zoek naar antwoorden?

Over de auteur:
Susan van Eyck schrijft en fotografeert. Ze woont met haar man en twee kinderen in Leiden. Mijn beeld van jou is haar debuutroman. (Bron: Uitgeverij de Fontein).




                Bron van de foto: Uitgeverij de Fontein





Mijn leeservaring:
Wederom een debutant bij Uitgeverij de Fontein die je meteen een ere-plekje wil geven in je favorietenlijst. Vanaf de allereerste pagina word je gegrepen door de prettige schrijfstijl. Je waant je “ter plekke” en in het hoofd van Emma.

Emma zit voor haar gevoel vastgeroest in haar leventje, desalniettemin voelt ze zich daarbij veilig en vertrouwd. Haar relatie met haar vriend Lukas duurt al bijna de helft van haar 32-jarige leven, niet dat ze niet van hem houdt maar het vuur is er uit. Ze heeft een hele sterke band met haar ouders die in een groot huis wonen waar ook woonruimte is aangepast voor haar lieve oma die de laatste tijd vergeetachtig begint te worden. Ze is afhankelijk van zorg.
Emma's broer Jonas vertoefd de meeste tijd in het buitenland waardoor het lijkt alsof Emma's ouders, en dan voornamelijk haar moeder, hun hele focus op Emma projecteren.
Emma's moeder Reina is eigenaar van een galerie, die zij op haar beurt heeft overgenomen van oma.
Reina gaat er vanuit dat Emma, als haar proefschrift klaar is, ook in de galerie komt.

Als ze op een dag een afspraak heeft met haar beste vriendin Alice (die uiteindelijk niet komt opdagen), zit ze relaxed op een terrasje als ze plotseling de sluiter van een camera hoort. Ze voelt dat ze op de gevoelige plaat is gezet en kijkt recht in de ogen van de aantrekkelijke Boris en haar hart maakt wel tig sprongen tegelijk.
Het gevoel lijkt wederzijds en voorzichtig stimuleert Boris Emma om haar oude hobby – fotografie weer op te pakken waar ze een behoorlijk talent in blijkt te hebben.
Halsoverkop valt ze voor hem, maar dan blijkt Boris afstand te nemen, vindt zichzelf absoluut geen relatiemateriaal. Toch blijft het sluimeren en komt ze er door Boris' beste vriend Wout achter wat er allemaal achter deze gedachten schuilt.
Als in een rollercoaster gaat je emotie op en neer, als je denkt dat je het sublieme topje bereikt hebt donder je als een waterval weer de diepte in qua gevoel. Het lijkt allemaal teveel, teveel in iemands leven om te kunnen handelen. Maar zoals ook in het echte leven kun je overvallen worden door een diep zwart en duister gevoel en toch lichtpuntjes zien aan de einder.
Het enige waar ik me ietsje aan stoorde waren het gebruik van de woordjes nope en yep, eigentijdse taal natuurlijk, maar voor mijn gevoel paste dit niet in het geheel. Maar dat is dan weer mijn tic waarschijnlijk.

Susan's boek wordt een beetje vergeleken qua schrijfstijl met Jojo Moyes, voor mijn gevoel kan ze daar moeiteloos aan tippen. Ze snijdt veel “ellende” aan maar sommige verhaallijnen kunnen wat mij betreft nog verder uitgediept worden, misschien wel een vervolgje? (zegt ze hoopvol;-))

Kortom:
Een uitstekend debuut dat je niet zomaar even weg legt. Een aanrader? Zeker weten!

Je kunt Susan ook vinden op Facebook ---> KLIK

En ik las een column op Hebban – Zo zondag – van Susan van Eyck ---> KLIK
Een kijkje in haar leven, met veel humor geschreven!

Uiteraard bedank ik  Uitgeverij de Fontein voor weer een weergaloos recensie-exemplaar!

©José
januari 2018

zaterdag 23 december 2017

XMas ...


Tevens wil ik jullie weer bedanken voor het bezoeken van mijn blog en de fijne - lieve reacties!

Ik voel met jullie dan ook een soort van ;

Verbondenheid

Subtiel kaarslicht werpt een lange schaduw
op de kunstzinnig gevormde ballen
Sfeervol gedekt de grote tafel
er is voldoende plek voor ons allen

Samenzijn met je naasten
Gezelligheid staat voorop
Ontspanning, warmte en liefde
geen sores aan je kop

Een tijd van saamhorigheid
geen plek voor chagrijn
Voor mij persoonlijk,
zou het altijd kerst mogen zijn

Heel veel liefs en alle goeds! ♥


©José



donderdag 21 december 2017

Diney Costeloe – De verloren kinderen






















Titel: De verloren kinderen
Genre: Literaire roman
Uitgave: Paperback (496 pagina's) en E-book
ISBN: 9789026140624

Omschrijving:
"De verloren kinderen' van Diney Costeloe (The Throwaway Children) is het ontroerende en aangrijpende verhaal van kinderen die na de Tweede Wereldoorlog naar Australië werden vervoerd.

Engeland, 1948. Rita en Rosie Stevens zijn pas negen en vijf jaar oud als hun moeder Mavis, een oorlogsweduwe, zwanger raakt van de gewelddadige Jimmy Randall. Hij stelt haar voor de keuze: als zij wil trouwen om hun zoon te erkennen moet ze haar dochters opgeven.
Mavis tekent de papieren van het weeshuis waar Jimmy de kinderen naartoe wil sturen zonder te beseffen dat ze daarmee al haar ouderlijke rechten overdraagt. Als het weeshuis een groep kinderen naar Australië stuurt "om daar een nieuw leven op te bouwen', maken Rita en Rosie deel uit van die groep – en er is niets wat Mavis daaraan kan doen…

Over de auteur:
Diney Costeloe groeide op met boeken dankzij haar vader die uitgever was in Londen. Ze heeft gewerkt als lerares voor ze haar tijd volledig ging wijden aan haar schrijven.

Mijn leeservaring:
Hartverscheurend! De cover alleen al zegt heel veel …
Zeker als je weet dat dit soort fictieve verhalen zijn gebaseerd op echte feiten.
Blijkbaar werden er veel kinderen die na de Tweede Wereldoorlog “overbodig” of lastig of anderszins ongewenst, vanuit Engeland op een schip gezet naar een nieuw leven in Australie.

Zo ook Rita en Rosie, respectievelijk 9 en 5 jaar jong.
Ze leven in Belcaster – Engeland – en het jaar is 1948.
Hun lieve vader is nooit terug gekeerd uit het oorlogsgeweld en hun moeder Mavis moet het alleen zien te rooien met de twee dametjes. Als Mavis dan een nieuwe vriend krijgt en ook nog zwanger raakt van deze bruut lijkt het leven van beide meisjes een plotselinge wending te krijgen richting afgrond. Zo dwingt hij – Jimmy – Mavis om afstand te doen van de meisjes. Alleen dan zal hij met haar trouwen en hun nog ongeboren kind erkennen als het zijne. 


" ‘...mijn kinderen niet van me af.’ De stem van haar moeder.
‘...addergebroed van een ander!’ Zijn stem.
Rita huiverde bij het geluid van die stem. Oom Jimmy, de nieuwe vriend van mama. Toen begon mama te huilen en haar gejammer echode door de hal.
‘Allemachtig!’ Zijn stem weer. ‘Schei uit met dat gejank, mens... anders ben ik meteen weg.’
Er viel een stoel om en de lichtstraal verbreedde zich omdat de deur verder openging. Rita schoot de slaapkamer weer in, waarbij de deur onheilspellend kraakte. Ze sprong in bed, schopte de protesterende Felix weg en trok het laken over haar hoofd. "

Mavis wil geen bastaard, in die tijd nog ongekend schandalig, en stemt toe om dan maar de kinderen bij hun oma Lily te laten wonen. Oma houdt zielsveel van de meisjes en doet er dan ook alles aan om ze alle liefde te geven op wat voor manier dan ook. Maar dan slaat het noodlot toe, niet 1 maar meerdere gebeurtenissen die de levens van de meisjes totaal op hun kop zetten.
Mavis – hun moeder – tekent in een vlaag van berusting een aantal formulieren zodat de meiden “tijdelijk” een opvangplek krijgen in een weeshuis, niet wetende dat ze daarmee alle rechten over de kinderen uit handen geeft... En dan begint een ellendige tijd voor Rita en de kleine Rosie.

Het weeshuis – een bron van pijn en verdriet. Werknemers die hard en meedogenloos zijn ten opzichte van de kinderen. Precies zoals je je een weeshuis voorstelt in vroegere tijden, liefdeloos.
Als er dan door omstandigheden een groep kinderen naar Australië wordt vervoerd, zijn ook Rita en Rosie van de partij. Niet wetende hoe hun leventjes er uit zullen gaan zien, een reis naar het onbestemde …

Krankzinnig hoe veel verdriet je kunt hebben om de lotsbeschikking van deze kinderen, de “pech” die sommigen blijft achtervolgen en de consequenties die bepaalde acties in hun jeugd hebben gehad. Met een doos tissues naast je wil je het liefst maar doorlezen en hopen dat er toch wel IETS goed zal gaan voor deze kinderen.

Onvoorstelbaar realistisch geschreven, ik zou het gaan verfilmen!!!
Een #MustRead wat mij betreft.

Met dank aan Uitgeverij de Fontein voor het recensie-exemplaar.

 
P.s. Misschien nog een boek dat zeker op je Kerstverlanglijstje moet komen, zo niet dan zou ik mezelf eens kietelen, zeer de moeite van het lezen waard!

©José
December 2017